Socjologowie i antropolodzy od dawna zastanawiają się, co właściwie sprawia, że grupa staje się dla człowieka wspólnotą:
- [1] Émile Durkheim zwracał uwagę na siłę wspólnego doświadczenia, w tym „zbiorowego uniesienia” i siłę rytuału. Współczesne badania nad rytuałami nadal analizują związek między wspólnym uczestnictwem, emocjami i solidarnością.
- [2]Benedict Anderson, badając wspólnoty narodowe, wprowadził pojęcie „wspólnoty wyobrażonej”. Choć analizował on przede wszystkim naród, jego koncepcja pozwala zapytać, jak ludzie doświadczają przynależności do wspólnot, których większości członków nigdy osobiście nie poznają. Wspólnota może być więc wyobrażana, przeżywana i nieustannie tworzona przez swoich członków nawet bez konieczności poznania wszystkich jej składników.
Dlatego ciekawe jest doświadczenie indywidualne i pytanie: Co sprawia, że czujesz: „Odd Fellows to moje miejsce”?
[1] É. Durkheim, „Elementarne formy życia religijnego” („The Elementary Forms of Religious Life”)
[2] B. Anderson, „Wspólnoty wyobrażone. Rozważania o źródłach i rozprzestrzenianiu się nacjonalizmu” („Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism”)
- USA Plansza (dydaktyczna, dekoracyjna, rytualna), ok. 1870–1890r.
- art-poster-1-b-min.jpg (250.07 KiB) Przejrzano 20 razy